Ceset Ruh Beraberliği
Bir insanın rüyada binlerce sarayı olması mı, yoksa uyanık âlemde bir gecekonduya sâhip olması mı daha iyidir? Veya bir insanın rüyada her nevi yemeklerden istediği kadar yemesi mi, yoksa uyanık iken bir kap yemek yemesi mi kendisi hakkında daha hayırlıdır? Ve nihayet, bir insanın ölmüş dedesiyle rüyada bol bol sohbet etmesi mi, yoksa onunla faraza,[1] uyanık âlemde bir dakika görüşüp konuşması mı daha sevindiricidir?
Elbette ki bu ikinci hususlar, birincilerle kābil-i kıyas[2] değildir.
Bu fâni dünyada dahi lezzetin kemâline ancak cesed-ruh beraberliğiyle erişildiği ve rüyada sadece rûhen alınan zevkler, uyanık âlemdekine nisbetle çok nâkıs[3] kaldığı hâlde, bazı kimseler nasıl oluyor da ebedî cennetten sadece rûhen istifade edileceğine ihtimal verebiliyorlar?
Bu tevehhümün[4] hakikat olması hâlinde, gerek nimetlerden lezzet alma hususunda ve gerekse esmâ ve sıfat-ı İlâhîye’ye[5] âyinedarlık[6] şerefine mazhariyet[7] noktasında bu dünyadaki insanın, cennettekinden çok daha üstün olması lâzım gelir.
Bir imtihan meydanı ve âhiretin bir mezrası[8] olan bu dünyayı, âhiretin çok fevkine çıkaran bu düşüncenin sâhipleri bu zâhir hakikati maalesef anlayamamışlardır.
Bizleri bu dünyada ruh-cesed beraberliğiyle halk eden Hâlik-ı Zülkemâl, o nihayetsiz kudretiyle elbette ki bizleri âhirette yeniden halk edecektir. Ancak bu bedîhî[9] meseleyi istib’ad[10] eden kimseler, yukarıda izah edilen tevehhüme ihtimal verebiliyorlar. Bunların ilmen ve aklen ispatı Onuncu ve Yirmi Dokuzuncu Sözler’dir.
[1] Faraza: Farz edelim ki, tutalım ki, diyelim ki.
[2] Kābil-i kıyas: Kıyası mümkün.
[3] Nâkıs: Tam olmayan, eksik, noksan.
[4] Tevehhüm: Asılsız şüpheye düşme, kuruntuya, vehme kapılma.
[5] Sıfat-ı İlâhîye: Allah’ın sıfatına ait özellik.
[6] Âyine: Ayna.
[7] Mazhariyet: Mazhar olma, erişme, nâil olma, nâiliyet.
[8] Mezra: Tarla.
[9] Bedîhî: İspat gerektirmeyecek kadar açık, belli, âşikâr.
[10] İstib’ad: Olmasını uzak sayma, ihtimal vermeme, mümkün görmeme, yakıştırmama.
Bu konuda geri bildirim bırakın