1960 İhtilâli
O sıralarda yavaş yavaş Demokrat Parti’ye hücumlar da başlamıştı. Menderes’e aşırı yükleniyorlardı. Sanki Üstad, bir kemerin ortasındaki kilit vazifesi gören taş gibiydi de o çekilince bütün taşlar dökülmeye hazırlanıyordu. Sanki Demokrat Parti’ye hücum etmek için çok önceden hazırlanmışlar da, harekete geçmek için Üstad’ın vefatını beklemişlerdi. Gazeteler her gün Demokrat Partisi’nden olmayan talebelerin öldürüldüğünü, buzdolabına konulduklarını yazıyordu. Hâlbuki sonradan ihtilâl yapanların da itirafıyla bunların aslı ve astarı yoktu. Solcu öğrenciler her gün yürüyüşler yapıyorlar, mitingler düzenliyorlardı. Ortalıkta ihtilâl söylentileri dolaşmaya başladı.
Tahiri Ağabey sürekli Cevşen ve Salatü’n-Nâriye okumamız için haber gönderiyordu.
Üstad 1960 yılının Mart ayında vefat etmişti. Mayıs ayına kadar iki ay boyunca Türkiye bambaşka bir hâl aldı. Menderes’in elinden hiçbir şey gelmiyordu. Ancak çok güzel konuşmalar yaparak iftiralara cevap veriyordu. “Haklıyız ama haklı olmak hiçbir işe yaramıyor.” diyordu. Memleket bir anarşi ve terör ortamına doğru gidiyordu. Artık herkes rahatsızdı. 27 Mayıs’a geldiğimizde ihtilâl oldu. Halk Partililer davul çalarak ihtilâli kutluyor, Demokrat Parti’nin il ve ilçe başkanlıklarının önünde sevinç gösterileri yapıyorlardı.
Bu konuda geri bildirim bırakın