“Kur’ân, aslında 6666 âyetten daha fazlaydı” İddiası

“Kur’ân, aslında 6666 âyetten daha fazlaydı” İddiası

– Deniliyor ki: “Kur’ân, aslında bugün mevcut olan 6666 âyetten daha fazlaydı. Hz. Osman zamanında, bazı yerler çıkarılarak, şimdiki miktara indirildi.” Bu iddiaya ne dersiniz?

Kur’ân Allah kelâmıdır. Ona herhangi bir şeyi idhal gibi, ihraç da tekfir sebebidir. Yani, Kur’ân’dan herhangi bir âyeti Kur’ân’dan saymayarak çıkarmak küfür olduğu gibi, ona Kur’ân’mış gibi fazladan bir şeyi ilâve etmek de yine küfürdür. Bilindiği gibi, Kur’ân’ın Mushaf hâline getirilmesi, ashâbın hâfızlarının riyâseti altında, Hz. Ebûbekir Efendimizin hilâfeti sırasında olmuştu. Başta Hz. Ali Efendimiz, bütün ashâb bu Kur’ân’ı kabul etmiştir. Hz. Peygamber’e indirilen Kur’ân olduğunda icmâ ve ittifak etmişlerdir. Hz. Osman’ın (r.a) yaptığı ise, Kur’ân’ı yeniden toplamak değil, bu Mushaf’ı, yine ashâbın nezâreti altında çoğaltmak olmuştur. Binâenaleyh, böyle bir iddia, Hz. Osman ve Hz. Ali de dâhil, bütün sahâbîleri büyük bir şüphe ve zan altına sokmak demektir.

Saniyen: Böyle bir iddia,  Kur’ân’ın tahrif ve tağyir edildiği iftirasını da taşımaktadır. Hâlbuki Kur’ân, Peygamber Efendimizin en büyük mûcizesidir. Cenâb-ı Hak:

اِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَاِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ

“Kur’ân’ı biz indirdik; koruyacak olan da biziz”^[1] buyurarak, O’nda tahrif ve tağyir (azaltma-çoğaltma) yapılamayacağını kesinlikle haber vermiş; Kur’ân’ın korunmasını bu âyetle kıyâmete kadar taahhüd altına almıştır.

Bugün yeryüzündeki bütün Kur’ân’lar aynıdır. İran’da da aynı, Irak’ta da. Mısır’da da aynı, Pakistan’da da. Avrupa’da da aynı, Amerika’da da. Asr-ı Saâdet’ten bu yana milyonlar hâfızların kalblerinde yazılmış, milyarlar diller ile bıkılıp usanılmadan okunmuş ve hâlen okunmaktadır.

Böyle bir mânevi saltanat ve makam-ı ihtiram, Kur’ân’dan başka hiçbir semâvî kitaba nasip olmamıştır.

Kur’ân’dan azaltma yapıldığı iddiası, Kur’ân’ın bu muallâ mevkiine şüphe düşürmek gayesini taşımaktadır. Zira Kur’ân, gönüllerde taht kurmaya devam ettikçe, hükümleriyle amel edildikçe, İslâmiyet’i söndürmek, ortadan kaldırmak mümkün olmayacaktır.

Bunu başta İbni Sebe, dünkü ve bugünkü bütün İslâm düşmanları bilmektedirler. Nitekim bir asır önce, İngiliz Müstemlekât Nâzırı Gladiston’un söylediği şu söz, bu gerçeğin te’yididir: “Bu Kur’ân Müslümanların elinde bulundukça biz onlara hâkim olamayız. Ne yapıp yapıp Kur’ân’ı ortadan kaldırmalıyız, ya da Müslümanları O’ndan soğutmalıyız.”

Bu yüzden şuurlu bir Müslüman, Kur’ân’la ilgili her türlü isnad ve ithamı bu planın bir parçası olarak görmeli; Kur’ân’a olan ilgi ve irtibatını daha fazla artırarak, İslâm düşmanlarının bu sinsi planlarını boşa çıkarmalıdır.

Diğer taraftan, İslâm âleminde, Kur’ân’ın feyziyle asırlardır, milyonlar müçtehidler, müfessirler, âlimler, fakîhler yetişmişlerdir. Her biri Kur’ân’ı baş tacı etmiş; ilmini, fikrini, ilhamını ondan alarak yüz binlerce cilt kıymetli eser te’lif eylemişlerdir. Bu iddia bir an için vârid sayılsa, bütün bu âlimlerin ya câhil, ya da hilekâr olduğu, eserlerinin de asılsız, hakikatsiz şeyler bulunduğu kabullenilmesi gerekir ki, böyle bir iddiayı şeytanlar bile ileri süremez ve kimseye kabul ettiremez.

Sâlisen: Hz. Ali Efendimiz, Kur’ân’ın bir hakikatini imtisal için, canı gibi sevdiği, Cennet arkadaşı Hz. Talhâ ve Zübeyr ile, Rasûlullah’ın pak zevcesi Hz. Âişe validemizle harb etmekten bile çekinmemiştir. O, Kur’ân’ın bir emrinin tatbiki uğruna bunca sevdikleriyle mücadeleyi göze alırken, Kur’ân’ın tenkis ve tağyirine seyirci kalması, râzı olması düşünülebilir mi? Kur’ân’ın bir mes’elesi için her türlü tehlikeyi göze alan birine, böyle bir suikasta göz yummak yakışır mı?

Kaldı ki Hz. Ali Efendimizin kendi eliyle yazdığı Kur’ân da meydandadır. Bu Kur’ân, Hz. Osman’ın Kur’ân’ının aynıdır. Hz. Ali Efendimiz hayatı boyunca O’nu okumuş, O’nunla amel etmiştir. Âl-i Beyt de aynı Kur’ân’ı okuyarak mâneviyat fezâsında terakki etmişler; mânevî ve rûhî kemalâtlarını O’ndan almışlardır.

^[1]      Hicr Sûresi, 15/9.